گزيده اي از شعر «اقبال كوهسار» آقاي قهرمان محمدي

مُو  اقبال  بلند  كوهسارم

به دشت سينه چي اَور بهارم

سر تخت مَه  و افتو  نشينم

يه اَمشو ار كه بخت آبوهه يارم

من اي  روزگار  تيره  و  تار

به  پاكي  مثل  افتو  آشكارم

به  قدر  آسمونم  آرزو   هِد

ولي هر شَو ستاره وا شُمارم

كنم  هيجار  تا  دنيا  بدونه

كه مُو از ايل گهپ و سرديارم

يكي بيدم يكي مهنُم هميشه

ايرچه تفرقه كرد هفت و چارم

خدا دونا دلم ايخوه  نويسن

به خط عشق ري سنگ مزارم

اول ايرون و بعدس بختياري

ز جون و دل هميشه پاسدارم